|
Huehue nie jest miejscem specjalnie interesujacym dla turysty. Jest dobra stacja przesiadkowa do autobusow rozjezdzajacych sie po calej Gwatemali a przy okazji mozna sie wstepnie oswoic z tym krajem.
Jest tu biedniej niz w Meksyku, brudniej i glosniej. To ostatnie chyba glownie z winy chickenbusow i naganiaczy do nich, przekrzykujacych sie niemilosiernie. Ciekawsze natomiast jest to, ze wiele kobiet (nawet w miastach) chodzi ubranych w dosc tradycyjny stroj: kolorowa, blyszczaca bluzke dodatkowo przyozdobiona blyszczaca koronka lub haftem (uszyta niezbyt starannie, ale wlasnorecznie, z wlasnorecznym haftem) i spodnice powstajaca w wyniku oplatania sie kawalkiem prostokatnego kawalka materialu (mniej lub bardziej kolorowego) i przepasania kolorowa, haftowana tasma. To czyni Gwatemale byc moze bardziej kolorowym krajem od Meksyku. To i oczywiscie chickenbusy pomalowane w najwymyslniejsze wzory z malymi lub wielkimi napisami w stylu graffiti wyslawiajacymi Boga. No ale czas w droge. Odwiedzamy jeszcze 'autocajero automatico' - bankomat dla zmotoryzowanych (podjezdza sie samochodem i wyplaca z normalnego bankomatu pieniazki przez okno, jak w makdrajwie). A w kolejnym okienku mozna zaplacic rachunki. Caly czas bez wysiadania z samochodu. My nie jestesmy wprawdzie zmotoryzowani poza naszymi w sumie czterema nogami, ale nie znalezlismy bankomatu dla pieszych ;) Kiedy docieramy na dworzec autobusowy, naszym oczom ukazuje sie morze chickenbusow poustawianych we wszystkie mozliwe strony, kompletnie bez ladu i skladu, otoczone targowiskiem, na ktorym mozna kupic wszystko. Sprytnie - robisz wielkie zakupy i od razu ladujesz na dach autobusu. Tylko ktorego? Jak sie tu polapac? Moze jakas poczekalnia, albo kasy? Gdzie tam! Na szczescie rzeczywistosc okazuje znacznie latwiejsza niz mozna pozornie sadzic. Tu panuje nastepujaca zasada: jesli chcesz gdzies jechac, autobus sam Cie znajdzie. A jesli dodatkowo ma sie na plecach plecak i rozglada dookola nieco zagubionym - wyglada sie na naprawde spragnionego podrozy. Dlatego nasze zagubienie nie trwa dluzej niz kilka sekund. Pierwszy podbiegajacy do nas naganiacz, wskazujac na swoj autobus wola 'szejla, szejla!', co jest zwyczajowa nazwa miasta Quetzaltenango (tej oficjalnej nie uzywa sie prawie wogole, a na czole autobusu pisze sie Xela - 'szejla'). Szczesliwym trafem wlasnie tam chcemy jechac. Tym razem udaje nam sie umiescic nasze placaki za ostatnimi siedzeniami i na tych siedzeniach usiasc. Strzezonego... Wiadomo. Bilety znow supertanie (platnosci zbiera naganiacz, kiedy autobus jest juz odpowiednio zapelniony i kiedy wyjedzie z miasta i nie bedzie musial az do najblizszej miejscowosci naganiac nowych pasazerow). W takim autobusie pracuja min. dwie osoby, tzn. kierowca + naganiacz, ew. dodatkowo drugi naganiacz, bedacy jednoczesnie pakowaczem bagazy na dachu. W takiej sytuacji zrozumiale wydaje sie byc tak usilne nawolywanie i upychanie pasazerow w autobusie. Kazdy z nich musi zarobic. Wazne jest rowniez zeby zrobic jak najwiecej kursow jednego dnia. Dlatego radosc z wyprzedzenia innego autobusu sygnalizuje sie trabieniem i otwartym wysmiewaniem kierowcy mijanego autobusu przez naganiacza wiszacego na drzwiach autobusu mijajacego. Jedynie na przystankach poczatkowych autobusy w jednym kierunku grzecznie czekaja na swoja kolej. Zbieraja pasazerow do siebie dopiero wtedy, kiedy odjedzie autobus przed nimi. A jesli chcemy jechac w inne miejsce - uczynnie wskaza nam odpowiedni autobus. Wszystko dziala szybko i sprawnie. Bez kas biletowych, rozkladu jazdy i poczekalni. Poczekalnia jest w autobusie, ale nigdy nie trwa dluzej niz 10 - 15 minut. No, plus dosc dlugi wyjazd z miasta spowodowany zabieraniem pasazerow spod kazdego mozliwego drzewa, latarni czy innego dogodnego dla nich miejsca. Klient nasz pannn ;) Tym razem droge pokonujemy w nieco krotszym czasie niz przewidywany. Mamy tez wniosek: nie nalezy siadac z tylu, bo te wszystkie spowalniacze pokonywane wolno tylko przednimi kolami (tu ewidentnie 'czas to pieniadz') pozostawiaja niemile wspomnienia pupom pasazerow siedzacych w okolicy tylnych kol i za nimi. Z dworca autobusowego w Xeli (balagan taki sam jak w Huehue, ale tu tez wszystko wydaje sie sprawnie dzialac) minibusikiem (znow naganiacze!) za 1 quetzal (ok. 40 gr) dostajemy sie do Parque Centro America, zwanego przez tubylcow CentralParkiem. Wyznacza on centrum miasta, ale ani rozmiarem, ani zawartoscia nie przypomina tego nowojorskiego. Hostel, w ktorym ostatecznie sie zatrzymujemy znajduje sie tylko trzy male przecznice od niego. Bierzemy dwojke bez lazienki (jakies 10$ za noc) i idziemy ogladac miasto, oddajac po drodze pranie do pralni prowadzonej przez sympatycznego Chinczyka (ok. 6$ za dwie wielkie siaty prania, ocenione na dwa zaladowania pralki, do odbioru za dwie godziny, suche i poskladane). Poza katedra (skadinad niezbyt dobrze utrzmana) i wspomnianym CentralParkiem niewiele tu do ogladania, wiec spragnieni odrobiny cywilizacji i znudzdeni jedzeniem tortilli dajemy sie nagonic do minibusa jadacego do dworca autobusowego, w poblizu ktorego wypatrzylismy wczesniej centrum handlowe z roznego rodzaju makdonaldami, pizzeriami i kurczakowniami. Na obiadokolacje wybieramy Pollo Campero, tutejszy odpowiednik KFC, ale w stylu restauracji, bo z kelnerami. Super - nareszcie nie dostajemy tortilli i ciapy z fasoli. A dodaja to do wszystkiego. Do jajecznicy na sniadanie, do salatki na lunch i do kotleta na kolacje. Brrr. Chwile zwiedzamy centrum handlowe, obserwujemy mimochodem ucieche pan w opisanych wczesniej kolorowych strojach jezdzacych schodami w gore i w dol, i w gore i w dol. Jak u nas kilka, no moze kilkanascie lat temu w Warszawie na Starowce albo w Smyku czy Galerii Centrum. Byc moze jest to dobre okreslenie czasu, ktory nas dzieli. A moze wcale nie. U nas nie ma samochodowych bankomatow ;) |
